بشير و بشير پسران غالب اسدي، روايت کرده اند که پسين روز عرفه، در عرفات خدمت حضرت امام حسين عليه السلام بوديم. پس از خيمه خود بيرون آمدند با گروهي از اهل بيت و فرزندان و شيعيان، با نهايت تذلّل و خشوع، پس در جانب چپ کوه ايستادند و سوي مبارک را بسوي کعبه گردانيدند و دست ها را برابر رو برداشتند مانند مسکيني که طعام طلبد و اين دعا را خواندند:

اَلْحَمْدُ لله الَّذى لَيْسَ لِقَضآئِهِ دافِعٌ

وَلا لِعَطائِهِ مانِعٌ

وَلا کَصُنْعِهِ صُنْعُ صانِعٍ

وَهُوَ الْجَوادُ الْواسِعُ ...

لينک دعاي عرفه با ترجمه

حضرت امام حسين(عليه السلام) در هفتم ذي الحجه(يکشنبه) در مکه معظمه خطبه اي خواند و مردم را خبر داد که فردا صبح مي رود.

و هشتم ذي الحجه(دوشنبه) حج را به عمره مفرده بدل نموده و از مکه متوجه عراق گرديدند.

و فرداي آنروز حضرت مسلم بن عقيل و هاني بن عروه توسط ابن زياد ملعون به شهادت رسيدند. تا اولين شهداء در راه سيدالشهداء(عليه السلام) در اين سفر پر بلاء، لب تشنه جان دهند و سر از تن مبارکشان جدا کنند.

صَلَي اللهُ عَلَيکَ يا اَباعَبدِاللهِ الحُسَين